Inhalatory ciśnienie i proszkowe na alergię

Inhalatory ciśnienie i proszkowe na alergię

Terapia wziewna jest podstawą leczenia chorób obturacyjnych płuc - astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Lek rozszerzający oskrzela lub działający przeciwzapalnie musi być dostarczony tam, gdzie ma działać, czyli do oskrzeli.

Jest to możliwe dzięki zastosowaniu inhalatorów - aparatów, których zadaniem jest wytworzenie aerozolu, czyli mieszaniny gazu i cząstek leku, która podczas wdechu dostaje się do dolnych dróg oddechowych.

INHALATORY CIŚNIENIOWE
Najbardziej popularne są inhalatory ciśnieniowe (np. Ventolin aerozol, Serevent aerozol, Flixotide aerozol). Są to małe metalowe pojemniki zawierające sproszkowany lek i komorę z gazem pod ciśnieniem. Naciśnięcie pojemnika, włożonego do plastikowego dozownika, powoduje wytworzenie chmury gazu nośnikowego z zawieszonymi w niej cząstkami leku. Inhalatory pod ciśnieniem są proste w obsłudze, tanie w produkcji, małe i poręczne, dlatego stanowią podstawę leczenia wziewnego. Ich niedogodnością jest to, że dla wykonania prawidłowej inhalacji wymagają koordynacji momentu uwolnienia dawki leku (naciśnięcia inhalatora) z wdechem - lek trzeba wyzwolić na początku spokojnego i głębokiego wdechu. Ponieważ jest to warunek dotarcia odpowiedniej dawki leku do oskrzeli, warto poświęcić trochę czasu na trening pod okiem lekarza lub pielęgniarki. Sposobem umożliwiającym skuteczną inhalację bez koordynacji wdechu z uwolnieniem leku jest zastosowanie spejserów, czyli komór objętościowych (np. Volumatic lub Babyhaler), w których chmura gazu z lekiem zwalnia swoją prędkość, miesza się z powietrzem i podczas kilku spokojnych głębokich wdechów może zostać zainhalowana. Kolejną niedogodnością inhalatorów ciśnieniowych jest brak licznika dawek - nie wiemy ile dawek zostało zużytych, a ile jeszcze zostało w inhalatorze. Może to utrudnić kontrolę leczenia.
Prawidłowo stosowane inhalatory pod ciśnieniem są skuteczne, dostarczają zawsze taką samą dawkę leku, a ich zaletą jest też to, że do wykonania inhalacji nie potrzeba żadnego wysiłku ze strony pacjenta - energię umożliwiającą wytworzenie aerozolu zapewnia sprężony gaz.


INHALATORY PROSZKOWE
Inhalatory proszkowe zawierają lek w postaci zmikronizowanego proszku. Podobnie jak w inhalatorach ciśnieniowych wytwarzany jest w nich aerozol, ale energię potrzebną do jego uzyskania dostarcza sam pacjent. Podczas wykonywania głębokiego wdechu przez inhalator, prąd powietrza porywa cząsteczki leku, które wraz z wdychanym powietrzem docierają do oskrzeli. Ze względu na to, że aerozol jest wytwarzany automatycznie podczas wdechu, stosowanie leków w proszku nie wymaga koordynacji uwolnienia dawki z początkiem wdechu. Jednak w przypadku tego typu inhalatorów właściwości wytworzonego aerozolu i wyzwolona z inhalatora dawka leku zależą w znacznym stopniu od sposobu wykonania inhalacji, przede wszystkim od siły wdechu. Siłę wdechu, jaka jest potrzebna do prawidłowej inhalacji, możemy zmierzyć jako szczytowy przepływ wdechowy (PIF) przez inhalator.
Na rynku dostępnych jest kilka systemów inhalacji leków w proszku. Różnią się one budową, sposobem uwalniania proszku, oporem wewnętrznym, dlatego różna jest wartość PIF umożliwiająca wykonanie prawidłowej inhalacji. W praktyce oznacza to, że dla różnych urządzeń różny jest wysiłek wdechowy, jakiemu musi podołać pacjent, by skutecznie zainhalować lek. Zdarza się, że w przypadku dzieci, pacjentów z nasiloną obturacją oskrzeli lub u osób starszych, maksymalny wysiłek wdechowy, jaki mogą oni wykonać jest niewystarczający dla prawidłowego stosowania niektórych inhalatorów proszkowych. Dla każdego inhalatora można ustalić optymalną wartość przepływu, gwarantującą przyjęcie odpowiedniej dawki leku.
Najprostszą formą inhalatorów proszkowych są inhalatory kapsułkowe (np. Aerolizer do podawania leku Foradil). Są one niewygodne w obsłudze, wymagają każdorazowo załadowania kapsułki z lekiem do komory inhalacyjnej inhalatora, a następnie jej usunięcia po wykonaniu inhalacji. Zdarza się, że żelatynowa kapsułka kruszy się i jej części mogą dostać się do płuc. Siła wdechu, jaka jest potrzebna do wykonania prawidłowej inhalacji, jest tak duża, że znaczna część pacjentów (szczególnie dzieci) nie jest w stanie prawidłowo inhalować.
Inny typ inhalatora - inhalator rezerwuarowy (np. Turbuhaler stosowany do podawania leków Oxis, Pulmicort) ma lepszą konstrukcję. Inhalatory rezerwuarowe mają wewnątrz zawierający kilkadziesiąt dawek leku pojemnik, z którego po kilku manipulacjach urządzeniem pobierana jest odpowiednia dawka. Przez to, że dawki nie są wstępnie podzielone (wszystkie znajdują się we wspólnej przestrzeni) lek jest mało odporny na wilgoć. Ważna jest też pozycja w jakiej manipuluje się inhalatorem. Turbuhaler nie ma licznika dawek, a jedynie wskaźnik, pokazujący kiedy lek już się kończy. Również w przypadku Turbuhalera, ze względu na duży opór wewnętrzny urządzenia, siła wdechu jaka jest potrzebna do wykonania prawidłowej inhalacji jest tak duża, że wielu pacjentów (dzieci, osoby starsze chore na POChP, chorzy z nasiloną obturacją oskrzeli) nie może wykonać w pełni skutecznej inhalacji. Ma to szczególne znaczenie przy próbie stosowania Turbuhalera do przerywania napadu duszności podczas skurczu oskrzeli - taka próba może okazać się nieskuteczna.
Znacznie doskonalsze są inhalatory proszkowe takie jak Diskhaler: odmierzone dawki leku zmieszanego z laktozą umieszczone są w hermetycznych "kieszonkach", po kilka na jednym dysku, który wkładany jest do inhalatora. Bezpośrednio przed inhalacją kieszonka jest automatycznie rozcinana w inhalatorze, i w momencie wdechu lek wciągany jest z powietrzem do płuc. Lek w takich inhalatorach jest całkowicie zabezpieczony przed wpływem wilgoci i innych czynników zewnętrznych. Nie ma też problemów z kontrolą ilości przyjętych dawek. Pewną niedogodnością jest konieczność częstej wymiany dysków, na których jest tylko kilka dawek.

Najnowocześniejszym inhalatorem proszkowym jest Dysk. Zawiera 60 dawek leku umieszczonych w hermetycznych kieszonkach na pasku z folii aluminiowej, zwiniętym we wnętrzu urządzenia. Lek jest całkowicie chroniony przed wilgocią, a pacjent otrzymuje zawsze taką samą, dokładnie odmierzoną dawkę leku. Lek wymieszany jest z laktozą (w tak małej ilości laktoza jest nieszkodliwa dla cukrzyków). Cząsteczki laktozy, dużo większe niż cząsteczki leku, podczas inhalacji zatrzymują się w jamie ustnej i pozostawiają słodki smak. Jest to dla pacjenta potwierdzeniem przyjęcia dawki leku.
Dysk ma dokładny licznik dawek, pokazujący w małym okienku ile dawek pozostało w aparacie. Pięć ostatnich cyfr zaznaczonych jest na czerwono, żeby dodatkowo zwrócić uwagę, że lek się kończy. Zapewnia to łatwą kontrolę ilości przyjmowanych dawek. Inhalator jest jednorazowy - po przyjęciu wszystkich dawek nie nadaje się do dalszego użytku.
Dysk został tak zaprojektowany, żeby wysiłek wdechowy potrzebny do wykonania prawidłowej inhalacji był jak najmniejszy - w związku z tym aparat ten może być z powodzeniem stosowany przez każdego pacjenta chorego na astmę lub POChP, nawet osobę starszą, dziecko czy pacjenta z nasiloną obturacją oskrzeli.
Dysk jest prosty w obsłudze, działa bardzo skutecznie niezależnie od pozycji, w jakiej uwalniamy dawkę leku.
W uznaniu wyjątkowych cech, jakimi się charakteryzuje, Dysk został w 1999 roku wyróżniony nagrodą Królowej Brytyjskiej za osiągnięcie technologiczne.
Obecnie na rynku dostępne są dwa Dyski - Serevent Dysk i Flixotide Dysk. Oba zawierają po 60 dawek leku. Serevent Dysk - 60 dawek po 50 mg salmeterolu, a Flixotide Dysk 60 dawek po 50, 100, 250 lub 500 mg propionianu flutikazonu.
Serevent (salmeterol) jest długo działającym (ok. 12 godzin) lekiem rozkurczającym oskrzela, stosowanym w leczeniu przewlekłej astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Regularne stosowanie Sereventu - dwa razy na dobę - chroni przed dusznością wysiłkową i nocną, zapewnia spokojny sen i umożliwia większości chorych normalne, aktywne życie.
Flixotide (propionian flutikazonu) jest steroidem bardzo skutecznym i bezpiecznym, ale i w tym przypadku skuteczność i bezpieczeństwo leczenia zależą w dużym stopniu od dokładnego dawkowania, a to właśnie gwarantuje Dysk.
Serevent Dysk i Flixotide Dysk są dostępne na receptę.

Inhalator Dysk został stworzony, by spełniać oczekiwania lekarzy i pacjentów. Umożliwia właściwą kontrolę choroby, jest łatwy i wygodny w użyciu, może być stosowany przez każdego pacjenta, ma licznik dawek i gwarantuje powtarzalność przyjmowanych dawek, a lek jest zabezpieczony przed działaniem szkodliwych czynników.